18 kwietnia 2024
SEO pozycjonowanie
Świat

Ohaguro: czernienie zębów w starożytnej Japonii

Starożytna Japonia była krajem o bogatej i zróżnicowanej kulturze, która wpływała na różne aspekty życia codziennego. Jednym z najbardziej unikalnych zwyczajów, które wyewoluowały w tym okresie, był Ohaguro, praktyka czernienia zębów.

Ohaguro (co można przetłumaczyć jako „sczerniałe zęby”) to stara azjatycka praktyka. Chociaż wiadomo, że ten zwyczaj wciąż występuje w różnych częściach świata, w tym w Azji Południowo-Wschodniej, na wyspach Pacyfiku, a nawet w Ameryce Południowej, to jest on najczęściej kojarzony z Japonią. Nie można zaprzeczyć, że cechy uważane za atrakcyjne i piękne są często narzucane przez społeczeństwo, a do końca XIX wieku czarne zęby były w Japonii uważane właśnie za oznakę piękna. Niemniej jednak sczerniałe zęby były czymś więcej, bo ta praktyka służyła również innym celom.

Ohaguro: początki i znaczenie

Ohaguro, dosłownie oznaczające “czarne zęby”, było zwyczajem czernienia zębów roztworem zrobionym z opiłków żelaza i octu. Zwyczaj ten był szczególnie popularny między okresami Heian i Edo, od X wieku aż do późnego XIX wieku.

Zwyczaj ten był praktykowany głównie przez zamężne kobiety i niektórych mężczyzn, prawie zawsze członków arystokracji i samurajów. Oprócz preferencji japońskiego społeczeństwa dla czarnych zębów, uważano to również za korzystne dla zdrowia, ponieważ zapobiegało próchnicy zębów, działając jako uszczelka dentystyczna.

Ohaguro-bettari from Ehon Hyaku Monogatari, in English Picture book of a hundred stories, 1841

Euro Super Days w RTV EURO AGD

Promocje świąteczne!

Szczegóły promocji- kliknij

Cel Ohaguro

Jednym z głównych powodów dla ohaguro jest fakt, że przez setki lat przedmioty o głęboko czarnym kolorze były uważane za niezwykle piękne. Używając roztworu zwanej kanemizu, wykonanej z octanu żelazowego z opiłków żelaza zmieszanych z octem i taniną z warzyw lub herbaty, zwyczaj ten był początkowo używany do świętowania czyjegoś dorastania. Dziewczęta i chłopcy, głównie w wieku około 15 lat, po raz pierwszy farbowali zęby na czarno, aby pokazać, że stali się dorosłymi.

Czernienie zębów, znane jako Ohaguro, było uważane za korzystne dla zdrowia z kilku powodów. Po pierwsze, roztwór używany do czernienia zębów, zwany kanemizu, był wykonany z octanu żelazowego z opiłków żelaza zmieszanych z octem i taniną z warzyw lub herbaty. Ten roztwór działał jako uszczelka dentystyczna, która zapobiegała próchnicy zębów.

Teeth blackeningNishiki-e by Utagawa Kunisada, 1820, from the series Mirrors of the modern boudoir.

Dodatkowo, regularne stosowanie kanemizu mogło przynieść korzyści zdrowotne, takie jak zapobieganie chorobom dziąseł. W rezultacie, praktyka ta nie tylko poprawiała wygląd zębów, ale także przyczyniała się do ogólnego zdrowia jamy ustnej.

Young Tonkin girl with black painted teeth, c. 1905

Koniec Praktyki Ohaguro

Praktyka Ohaguro stopniowo zanikła po otwarciu kraju na zachodnie zwyczaje podczas okresu Meiji. W 1870 roku rząd zakazał praktyki ohaguro u mężczyzn, a tradycja stopniowo stała się przestarzała, szczególnie od 1873 roku wśród zamężnych kobiet i szlachcianek, kiedy to cesarzowa Shōken zdecydowała się pojawić publicznie z białymi zębami.

Ohaguro, choć obecnie nie jest już praktykowane, pozostaje ważnym elementem japońskiej historii i kultury. Ten unikalny zwyczaj, który kiedyś był uważany za symbol piękna i dojrzałości, jest teraz cennym przypomnieniem o bogatej i zróżnicowanej kulturze starożytnej Japonii.

Starożytna Japonia była krajem o bogatej i zróżnicowanej kulturze, która obejmowała wiele unikalnych zwyczajów. Oto kilka z nich:

Ojigi – kłanianie się

Kłanianie się było powszechnym zwyczajem, który najprawdopodobniej rozwinął się podczas ceremonii religijnych i był używany jako znak szacunku w obecności bóstwa.

Kłanianie się, znane jako Ojigi, jest nadal bardzo popularne w Japonii i jest głęboko zakorzenione w japońskiej kulturze i tradycji. Jest to forma pokazania szacunku podczas powitań, pożegnań, przeprosin, a także podczas modlitw w świątyniach. Jest obecne niemal we wszystkich aspektach japońskiego życia codziennego.

Istnieją różne rodzaje ukłonów w Japonii, które zależą od kontekstu i statusu osoby, do której się kłaniamy:

Eshaku

Ukłon pod kątem 15°, stosowany wobec osób o równym statusie społecznym lub biznesowym.

Keirei

Ukłon pod kątem 30°, stosowany wobec nauczycieli lub szefów.

Saikeirei

Głęboki ukłon pod kątem 45°, stosowany wobec bardzo ważnych osób lub podczas składania poważnych przeprosin.

W biznesie, kłanianie się jest nieodłącznym elementem etykiety. Wiele firm w Japonii szkoli swoich pracowników, jak prawidłowo się kłaniać podczas spotkań biznesowych.

W życiu codziennym, kłanianie się jest powszechne podczas powitań, pożegnań, dziękowania i przeprosin. Można to zauważyć na przykład w sklepach, restauracjach, czy podczas podróży Shinkansenem (pociągiem typu bullet train), gdzie personel kłania się klientom z delikatnym powitaniem.

Hodowla zwierząt

Starożytni Japończycy cieszyli się obecnością ptaków w swoich domach. Daimyō (panowie) uprawiali sokolnictwo, podczas gdy ogólna populacja cieszyła się śpiewającymi ptakami. Koi (karpie) były prawdopodobnie najpopularniejszymi zwierzętami domowymi w starożytnych czasach.

Tatuowanie

Inny zwyczaj, który rozwinął się w starożytnej Japonii, to tatuowanie. Starożytni japońscy mieszczanie pokrywali swoje ciała tatuażami lub irezumi.

Sporty i gry

Sokolnictwo, wędkarstwo, walki kogutów, rodzaj gry w piłkę nożną (kemari), gdzie gracze musieli utrzymać piłkę w powietrzu, gdy przechodziła przez okrągłe pole gry, piłka ręczna (temari), badminton (hanetsuki), który używał drewnianych paletki, i sztuki walki (szczególnie te związane z jazdą konną, szermierką i łucznictwem) były popularnymi rozrywkami.

Religia Shinto

Starożytna Japonia przyczyniła się do kultury światowej poprzez religię Shinto i jej architekturę, charakterystyczne przedmioty sztuki, takie jak figurki haniwa, najstarsze naczynia ceramiczne na świecie, największe drewniane budynki na świecie w czasie ich budowy i wiele klasyków literackich, w tym pierwszą na świecie powieść.

Te zwyczaje, choć niektóre z nich są już niepraktykowane, są ważnym elementem japońskiej historii i kultury.

źródło:

mayaincaaztec.com
worldhistory.org
worldatlas.com
en.wikipedia.org
livejapan.com
encyclopedia.pub
historyofjapan.co.uk
tankenjapan.com
uncannyjapan.com
britannica.com